15 października

70 roku p.n.e.
urodził się Wergiliusz poeta rzymski. Jego twórczość obejmuje m.in.: Bukoliki, zwane także Eklogami, poemat dydaktyczny poświęcony uprawie roli, sadownictwu, hodowli bydła i pszczół, który zgodnie z intencją cesarza miał być zachętą do pracy na roli, oraz Eneidę, wzorowaną na Iliadzie i Odysei epopeję narodową. Wergiliusz uświetnił w niej przeszłość Rzymu, dał wizję jego wspaniałej przyszłości oraz wyznaczonej przez opatrzność boską szczególnej misji historycznej. Zmarł 19 p.n.e.


1814
urodził się rosyjski poeta Michał Lermontow. Klasyk rosyjskiego poematu romantycznego. Pisał też poematy oparte na motywach ludowych. Pozostawił wiele utworów dramatycznych poświęconych problematyce etycznej — zwycięstwu zła nad dobrocią bierną i bezsilną. Jest autorem pierwszej rosyjskiej powieści psychologicznej Bohater naszych czasów (1840). Swoją twórczością Lermontow wywarł wielki wpływ na prozę rosyjską. Zmarł w roku 1841.


1844
urodził się filozof niemiecki Friedrich Nietzsche. Wieloznaczna, wewnętrznie dramatyczna twórczość Nietzsche'go inspirowała pisarzy modernistycznych, patronowała tendencjom nihilistycznym, dekadenckim i pesymistycznym w literaturze i filozofii. W formie celowo zniekształconej została przywłaszczona przez ideologów nazizmu, a wreszcie znalazła swych interpretatorów i apologetów wśród XX-wiecznych egzystencjalistów (m.in. K. Jaspersa, M. Heideggera). Zmarł w roku 1900.


1895
urodził się Antoni Słonimski, polski poeta i felietonista. Inicjator i współzałożyciel kabaretu literackiego w kawiarni Pod Picadorem, współtwórca grupy poetyckiej Skamander. Od 1939 przebywał na emigracji. W 1951 powrócił do kraju. Przeciwnik awangardowych tendencji w poezji XX w., dążył do tego, by wypowiedź poetycka była komunikatywna i emocjonalna, a zarazem precyzyjna formalnie. W liryce ewoluował od poetyki parnasistowskiej (Sonety 1918) i ekspresjonistycznej (Czarna wiosna 1919) ku poezji refleksyjno-nastrojowej i publicystycznej (Godzina poezji 1923, Droga na Wschód 1924, Okno bez krat 1935), o wydźwięku pacyfistycznym i antytotalitarnym, związanej z tradycją romantyczną, zwłaszcza w twórczości wojennej. W powojennej poezji poruszał głównie treści moralistyczne i obywatelskie. Zmarł w roku 1976.


1923
urodził się Italo Calvino, włoski pisarz i dziennikarz. Główny nurt twórczości Calvino reprezentują groteskowe i fantastyczne opowiadania (Opowieści kosmikomiczne 1965) i powieści (Baron drzewołaz 1957, Rycerz nieistniejący 1959). Ostatni okres charakteryzuje pojmowanie tekstu jako „labiryntu” i oczekiwanie od czytelnika aktywnego współdziałania w procesie twórczym (m.in. powieści Niewidzialne miasta 1972, Jeśli zimową nocą podróżny 1979). Wydał też zbiór Baśnie włoskie (1956). Zmarł w roku 1985.